We zijn herkenbaar

Groningen, 5 november 2011

Sinds vandaag is de pastorie ook herkenbaar alszodanig. Het naambordje voor de pastorie is opgehangen boven de deurbel. We merken al dat het mensen opvalt!

Het zijn de kleine dingen die het doen.

Het wordt steeds mooier!

Vandaag is er weer een slag geslagen. De traprestauratie is begonnen! De kapot gemaakte sierkoppen worden vervangen en er komt een nieuwe leuning in de goede stijl. Zie de foto's voor en tijdens/ na:

Er nog niet uit!

Groningen, 9 oktober 2011

De katten begrijpen er niks van. Waarom zien we onze baasjes niet de dag door?

Niet ons hele gezin is uit de sacristie! Het is nog even tanden op elkaar voordat we onze eigen spullen daadwerkelijk kunnen uitpakken en een plaats geven. Ondertussen kan mijn werkkamer dus ook nog niet ingericht worden, met als gevolg dat de parochieadministratie nog niet op orde kan worden gebracht.

Het kan allemaal nog niet omdat het stucwerk nog niet af is. Wanden en plafonds moeten nog afgewerkt worden en dat kan pas als het allemaal droog genoeg is. Dat moment lijkt nu deze week te zijn. Morgen komen de spackers om alles voor te bereiden op die laatste spuitlaag. Weer een week dat onze woning niet van onszelf is. Dat betekent dus veel in de sacristie verblijven voor het eten enzovoort.

Ondertussen is de parochie ook in de ‘dozen’. Ook vanwege het stucwerk, maar dan in de kerk van Engelbert. Verdreven van huis en haard, weggestuurd in de ‘woestijn’ ervaren we de plaats waar we op doortocht zijn als een beproeving. We kunnen er niet vieren zoals we gewend zijn, want wij zijn daar immers te gast en de ruimte is gemaakt voor de gemeente die daar viert en die viert niet zoals wij. Het doet mij denken aan de lezing die we op Kruisverheffing lazen: “Van de berg Hor trokken zij in de richting van de Rietzee, want zij wilden om Edom heen trekken. Maar onderweg werd het volk ongeduldig. Het keerde zich tegen God en tegen Mozes: ‘Hebt u ons uit Egypte geleid om te sterven in de woestijn? Er is geen brood, er is geen water en dat minderwaardige eten staat ons tegen.’” Numeri 21, 4-5.

Soms lijkt de situatie uitzichtloos – en geloof me, mijn gezin en ik voelen dat vaak de laatste weken. Maar de haven is niet ver, maar de stroming waar we nog doorheen moeten is sterk. Flexibiliteit is daarbij van groot belang, alsook een sterke wil door die stroming heen te komen. Want als we eenmaal in die haven zijn, dan is het goed toeven. We vinden er een thuis, waar we op krachten kunnen komen, voordat we een nieuwe uitdaging aan gaan. Dat houdt het leven interessant. Niet alleen maar rusten en genieten, maar telkens weer het avontuur opzoeken om zo weer een nieuwe ervaring aan je leven toe te kunnen voegen.

Pleister op de wand

Groningen, 12 september 2011

De stukadoors hebben mooi werk afgeleverd, alleen moet er nog wel spuitpleister overheen. Het plan was dat ze dit morgen zouden doen, maar helaas, de dikke lagen stukwerk zijn nog niet droog genoeg. Helaas kunnen we de woonkamer, kantoor, keuken etc. dus niet volledig inrichten. Pas over twee weken willen ze de spuitpleister aanbrengen, dus als onze spullen er lang en breed zijn! Baal baal baal!

Wel laminaat maar geen pleister op de wand!

Wel een pleister op de wond: Achter het behang op de erker bleken de originele houtpanelen te zitten. De timmerman heeft het mooi vrijgemaakt, op zijn verzoek heb ik er mooie nieuwe afwerklijsten omheen gemaakt, die door de timmerman een mooie finishing touch kregen – Herman, je handen zijn goud waard – en de schilder zorgde voor de afwerking.

Ooit hoorde ik eens: “Des schildershand verdekt des timmermans schand.” Ik moet zeggen, in zo’n huis is dat ook werkelijk zo! Wat een wonderen kunnen ze allemaal verrichten!

Maar nu moeten ze toch nog wat harder doorwerken, want wij willen er in!

Pastor Victor

Kerkasiel

Groningen, 4 september 2011

Het is zo ver. We zijn ingetrokken in de …. ehhh …. sacristie.

Tsja, de kinderen gaan 5 september naar school, de ‘oude pastorie’ in Arnhem is verkocht en we moesten wel vertrekken naar Groningen. Helaas is de verbouwing nog niet klaar, dus we moeten tijdelijk ons verblijf houden in de kerk en de sacristie.

Zaterdag kwamen we aan en gelukkig kregen we hulp van een aantal sterke parochianen om de sacristie wat leeg te ruimen, want ja daar hadden we reeds wat spullen staan.

Het is even behelpen. Hopelijk functioneert de badkamer morgen tenminste, dan hoeven we niet naar het zwembad voor onze wasbeurt.

 

De eerste zaterdag in de kerk was al wel gezellig. De sacristie is best heel huiselijk geworden. Koken is wat creatief, dus zaterdag hebben we de BBQ maar aangemaakt. Voor de rest ovenschotels, magnetronmaaltijden, groenten stomen, noem maar op.

Zondag lekker naar het zwembad gegaan met z’n allen. Lekker ontspannend. Dan weer wat kleine boodschapjes doen… op zondag?! Ja op zondag. Moet je dan niet in de kerk zitten, zeker als pastor?! …………… We worden wakker in de kerk, we wonen en leven in de sacristie en gaan weer slapen in de kerk. Dus we kunnen wel zeggen dat we regelmatige kerkgangers zijn.

 

Pastor Victor